Reageer op: Assignment 2: waarom zou ik iets willen met communities?

[Anoniem]

Er zijn momenten waar ik mensen bij me heb, en dat ik automatisch mijn telefoon en tablet opzij zet. De reële werkelijkheid is zo veel boeiender.
Maar er zijn ook momenten dat er mensen bij me zijn, en dat het gesprek rond de ego’s draait, rond (voor-)oordelen of (politieke) overtuigingen. Dan verdwijn ik snel in de ene of andere bezigheid en trek me graag terug in de stilte.
De centrale vraag is voor mij niet zozeer of we goed bedoeld zijn, harmonieus, dicht bij de natuur, spiritueel, etc, maar of we de andere willen ontmoeten en met die persoon delen wie we, diep van binnen, zijn.
Volgens mij moeten we dat (opnieuw) leren, oefenen, stimuleren. Ik merk dat louter sociale activiteiten wel opwindend werken, maar geen garantie bieden voor die connectie. Wat wel blijkt te werken is:
– stilte delen;
– praatgroepen (eigenlijk luistercirkels, zonder commentaar, antwoord of raad);
– herhaald momenten van het dagelijks leven delen, zodat gesprekken informeel en verdergezet kunnen worden. Minstens van die werkdagen, of gedeelde ateliers rond yoga, tuinieren, knutselen, creatief zijn, naaien, koken, etc. Maar het wordt nog boeiender als het ook gewone dingen kunnen zijn zoals een kopje thee delen, lezen, van de zon genieten, misschien een sauna doen of met de kids bezig zijn -die heb ik niet, maar ik zou graag af en toe de ouders even ontlasten 🙂